nazywać go tak głośno.
Długo milczy.
A potem mówi ledwie słyszalnie:
— Bóg widzi to, co człowiek robi w ciszy.
Chciałam wierzyć, że on też widzi.
Pewnego zimnego styczniowego poranka teść umarł. Zrobił jeden długi wdech, drugi już cichszy, a potem izba stała się tak pusta, że nawet zegar na ścianie jakby bał się tykać.
Trzymałam go za rękę.
Na pogrzebie byli wszyscy. Andrzej stał w pierwszym rzędzie, głośno odpowiadał księdzu i tak pięknie płakał, że sąsiadki same zaczęły ocierać oczy. Mirosław opowiadał, jak ojciec uczył go w dzieciństwie kosić trawę,