Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

nazywać go tak głośno.

Długo milczy.

A potem mówi ledwie słyszalnie:

— Bóg widzi to, co człowiek robi w ciszy.

Chciałam wierzyć, że on też widzi.

Pewnego zimnego styczniowego poranka teść umarł. Zrobił jeden długi wdech, drugi już cichszy, a potem izba stała się tak pusta, że nawet zegar na ścianie jakby bał się tykać.

Trzymałam go za rękę.

Na pogrzebie byli wszyscy. Andrzej stał w pierwszym rzędzie, głośno odpowiadał księdzu i tak pięknie płakał, że sąsiadki same zaczęły ocierać oczy. Mirosław opowiadał, jak ojciec uczył go w dzieciństwie kosić trawę,