jakby te wspomnienia mogły przykryć 7 lat jego nieobecności.
Ja stałam z tyłu.
W czarnym płaszczu.
Prawie niewidzialna w domu, który przez 7 lat trzymałam na własnychplecach.
Kiedy przyszedł dzień rozmowy u notariusza, w kancelarii pachniało papierem, zimną kawą i cudzymi sprawami. Notariusz rozłożył dokumenty i zaczął czytać równym głosem.
Dom — trzem synom.
Pole za wsią — trzem synom.
Oszczędności — trzem synom.
Wszystko po równo: Andrzejowi, Mirosławowi i Pawłowi.
Czekałam.
Choćby na jedno zdanie.
Choćby na jedno słowo.
Ale notariusz zamknął teczkę i powiedział sucho:
— Synowa, pani Halina Krawczyk, nie została