wskazana w żadnym rozporządzeniu.
Poczułam, jakby ktoś wysunął spode mnie krzesło.
Nie chodziło tylko o pieniądze.
Chodziło o to, że 7 lat mojego życia ktoś starł mokrą ścierką ze stołu.
Paweł ścisnął moją dłoń.
— Halinko, nie płacz — szepnął. — Tata znał twoje serce. Nie robiliśmy tego dla spadku. Robiliśmy to po ludzku.
Skinęłam głową.
Ale w środku coś pękło.
Bo kiedy miłość tak łatwo zostaje niezauważona, zaczyna gnić gdzieś głęboko, tam, gdzie człowiek po cichu pyta sam siebie: „Czy ja naprawdę nic nie znaczyłam?”
Po pogrzebie dom szybko zmienił głos.
Andrzej