małej pracowni haftu w Rzeszowie. Kiedyś marzyłam, że otworzę własną izbę rękodzieła: obrusy, serwety, koszule, stare podkarpackie wzory, takie jak z kufrów naszych babek. Ale marzenia mają to do siebie, że cicho składają się do szafy, kiedy w domu leży chory człowiek.
Były noce, które pamiętam ciałem.
Trzecia nad ranem. Miska ciepłej wody przy łóżku. Stanisław leży z zamkniętymi oczami, a jego palce zaciskają się na brzegu Pisma Świętego. Zmieniam mu koszulę. On odwraca twarz do ściany.
— Wstyd mi, Halinko — szepcze.
— Nie trzeba, tato — odpowiadam, choć wtedy jeszcze bałam się