Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

małej pracowni haftu w Rzeszowie. Kiedyś marzyłam, że otworzę własną izbę rękodzieła: obrusy, serwety, koszule, stare podkarpackie wzory, takie jak z kufrów naszych babek. Ale marzenia mają to do siebie, że cicho składają się do szafy, kiedy w domu leży chory człowiek.

Były noce, które pamiętam ciałem.

Trzecia nad ranem. Miska ciepłej wody przy łóżku. Stanisław leży z zamkniętymi oczami, a jego palce zaciskają się na brzegu Pisma Świętego. Zmieniam mu koszulę. On odwraca twarz do ściany.

— Wstyd mi, Halinko — szepcze.

— Nie trzeba, tato — odpowiadam, choć wtedy jeszcze bałam się