świętym. Potrafił być ostry. Potrafił milczeć wtedy, gdy potrzebowałam jednego „dziękuję”. Potrafił zranić chłodnym spojrzeniem. Potrafił udawać, że nie słyszy, jak wzdycham ze zmęczenia.
Ale na końcu zrobił coś, na co wielu „dobrych” ludzi nie miałoby odwagi.
Nie oddał mi resztek.
Oddał mi sprawiedliwość.
Pewnego wieczoru, już po zamknięciu, zostałam w pracowni sama. Za oknem osiadał ciepły czerwcowy zmierzch. W sadzie pachniała mięta. Gdzieś daleko szczekał pies.
Otworzyłam jego Pismo Święte.
Kartki cicho zaszeleściły.
Znowu otworzyło się tam, gdzie było podkreślone:
„Wiara bez uczynków jest martwa”.
Położyłam palce na tym