Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

zdaniu.

I nagle powiedziałam na głos:

— Gniewałam się na pana, tato.

Słowo „tato” wyrwało się samo.

Nie planowałam go.

Nie przygotowałam.

Po prostu od dawna mieszkało gdzieś we mnie i czekało, aż przestanę się bać.

— Gniewałam się — powtórzyłam. — Bo myślałam, że pan mnie nie widział.

W pracowni było cicho.

— A pan widział. Tylko milczał, jak zawsze.

Uśmiechnęłam się przez łzy.

— No cóż. Ja też teraz więcej robię, niż mówię.

Następnej niedzieli Paweł przywiózł do pracowni stary kredens z pokoju ojca. Ten sam, o który kiedyś kłócili się jego bracia.

— Wziąłeś