zdaniu.
I nagle powiedziałam na głos:
— Gniewałam się na pana, tato.
Słowo „tato” wyrwało się samo.
Nie planowałam go.
Nie przygotowałam.
Po prostu od dawna mieszkało gdzieś we mnie i czekało, aż przestanę się bać.
— Gniewałam się — powtórzyłam. — Bo myślałam, że pan mnie nie widział.
W pracowni było cicho.
— A pan widział. Tylko milczał, jak zawsze.
Uśmiechnęłam się przez łzy.
— No cóż. Ja też teraz więcej robię, niż mówię.
Następnej niedzieli Paweł przywiózł do pracowni stary kredens z pokoju ojca. Ten sam, o który kiedyś kłócili się jego bracia.
— Wziąłeś