Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

ukradłam.

Że nie wyprosiłam.

Że nie manipulowałam.

Że nie byłam „opiekunką, której się trafiło”.

Długo nosiłam w sobie ich głos.

Aż pewnego dnia do pracowni przyszła kobieta po siedemdziesiątce. Długo oglądała serwety, dotykała palcami haftów, a potem zatrzymała się przy Piśmie Świętym.

— Czyje? — zapytała.

— Teścia.

— Wierzący był?

Zastanowiłam się.

— Po swojemu. Surowo.

Kobieta uśmiechnęła się ledwie zauważalnie.

— To może dobrze wierzył. Nie językiem.

Kupiła małą serwetkę i wyszła.

A ja jeszcze długo stałam przy półce i patrzyłam na wytartą okładkę.

Nie językiem.

Tak.

Właśnie tak.

Stanisław Krawczyk nie był łagodnym