ukradłam.
Że nie wyprosiłam.
Że nie manipulowałam.
Że nie byłam „opiekunką, której się trafiło”.
Długo nosiłam w sobie ich głos.
Aż pewnego dnia do pracowni przyszła kobieta po siedemdziesiątce. Długo oglądała serwety, dotykała palcami haftów, a potem zatrzymała się przy Piśmie Świętym.
— Czyje? — zapytała.
— Teścia.
— Wierzący był?
Zastanowiłam się.
— Po swojemu. Surowo.
Kobieta uśmiechnęła się ledwie zauważalnie.
— To może dobrze wierzył. Nie językiem.
Kupiła małą serwetkę i wyszła.
A ja jeszcze długo stałam przy półce i patrzyłam na wytartą okładkę.
Nie językiem.
Tak.
Właśnie tak.
Stanisław Krawczyk nie był łagodnym