siebie.
Siedziałyśmy razem.
Haftowałyśmy.
Piłyśmy herbatę.
Milczałyśmy.
Czasem płakałyśmy.
I wtedy myślałam, że może Stanisław nie zostawił mi tylko siedliska.
Może zostawił mi miejsce, w którym niewidzialne kobiety znowu stają się widzialne.
Andrzej i Mirosław nie przyjeżdżali.
Raz tylko Andrzej przysłał przez adwokata kolejne pismo, ale sprawa szybko się rozsypała. Dokumenty były czyste. Notariusz potwierdził wszystko. Lekarz, który prowadził Stanisława, zaświadczył, że w dniu podpisania aktu był świadomy i rozumiał, co robi.
Potem przyszła cisza.
Ale najtrudniejsze nie było przetrwanie ich gniewu.
Najtrudniejsze było przestać w myślach udowadniać, że nie