z Przeworska. Potem młoda dziewczyna, która chciała wyhaftować koszulę dla mamy. Potem starsza pani przyniosła stary obrus i poprosiła, żebym odtworzyła brzeg, bo „to jeszcze po babci”.
Powoli pracownia ożyła.
Były tam serwety, obrusy, koszule, lniane bieżniki, stare wzory z Podkarpacia, małe obrazki w haftowanych ramkach, herbata z lipy i stół, przy którym kobiety zaczynały mówić nie tylko o niciach.
Jedna straciła męża.
Jedna od 20 lat mieszkała z synem, który rozmawiał z nią tylko rozkazami.
Jedna w wieku 56 lat pierwszy raz powiedziała, że chce nauczyć się czegoś dla