Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

ją „U Córki”.

Nie dlatego, że chciałam wszystkim pokazywać list. Nie. O nim wiedziało niewiele osób.

Nazwałam ją tak przez jedno słowo, które podniosło mnie z podłogi w dniu, kiedy myślałam, że moje 7 lat nikt nie policzył.

Córka.

Pierwszego dnia otworzyłam drzwi wcześniej, niż trzeba było. Na półce postawiłam stare Pismo Święte Stanisława. Między kartkami wciąż leżał obrazek święty i zasuszony bukszpan.

Obok położyłam małą haftowaną serwetkę.

Czerwoną nicią wyszyłam na niej:

„Bóg widzi to, co człowiek robi w ciszy”.

Pierwsza weszła sąsiadka z pobliskiej wsi. Potem dwie kobiety