ją „U Córki”.
Nie dlatego, że chciałam wszystkim pokazywać list. Nie. O nim wiedziało niewiele osób.
Nazwałam ją tak przez jedno słowo, które podniosło mnie z podłogi w dniu, kiedy myślałam, że moje 7 lat nikt nie policzył.
Córka.
Pierwszego dnia otworzyłam drzwi wcześniej, niż trzeba było. Na półce postawiłam stare Pismo Święte Stanisława. Między kartkami wciąż leżał obrazek święty i zasuszony bukszpan.
Obok położyłam małą haftowaną serwetkę.
Czerwoną nicią wyszyłam na niej:
„Bóg widzi to, co człowiek robi w ciszy”.
Pierwsza weszła sąsiadka z pobliskiej wsi. Potem dwie kobiety