przeciekać akurat wtedy, gdy myślałam, że najgorsze za nami.
Były noce, kiedy siedziałam na podłodze między pudłami z nićmi i myślałam: „A jeśli nie dam rady?”
Wtedy wyjmowałam list Stanisława.
Czytałam jedno zdanie:
„Twoje uczynki, Halinko, były żywe”.
I wstawałam.
Paweł pomagał w weekendy. Nosił deski, malował okna, kłócił się z elektrykiem, robił kawę na małej kuchence. My też jakby uczyliśmy się od nowa być małżeństwem — nie przy łóżku chorego, nie w cieniu cudzego bólu, nie pod naciskiem rodziny.
Tylko obok siebie
Nie idealnie.
Ale uczciwie.
Wiosną otworzyłam pracownię.
Nazwałam