Paweł rozejrzał się.
— Dużo pracy.
Przesunęłam dłonią po futrynie.
— Wiem.
— Nie boisz się?
Spojrzałam na izbę.
I nagle zobaczyłam nie kurz.
Zobaczyłam światło.
Półki z serwetami.
Stół, na którym leżą nici.
Kobiety siedzące razem nad haftem.
Dziewczyny uczące się starych wzorów.
Czajnik na małej kuchence.
I stare Pismo Święte na półce przy oknie.
— Boję się — powiedziałam. — Ale to już jest mój strach. Nie cudzy.
Remont trwał prawie rok.
Były dni, kiedy przeklinałam krzywe ściany, fachowców, którzy obiecywali przyjść w poniedziałek i znikali do czwartku, starą instalację i dach, który zaczął