Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

Dom okazał się mniejszy, niż go sobie wyobrażałam.

Biały, lekko przekrzywiony, z popękanym progiem, starymi oknami i drzwiami, które wyglądały, jakby nie otwierano ich od lat. Przy domu rosła grusza. Za nią stała drewniana stodoła, a dalej ciągnął się sad: jabłonie, śliwy, kilka krzaków porzeczki.

Włożyłam klucz do zamka.

Nie przekręcił się od razu.

Zaskrzypiał.

Zastękał.

A potem drzwi puściły.

W środku pachniało kurzem, drewnem i zimną gliną. Na podłodze leżały suche liście, które wiatr naniósł przez szpary. W kącie stała stara skrzynia. Na ścianie wisiała pusta, ale mocna półka.