Dom okazał się mniejszy, niż go sobie wyobrażałam.
Biały, lekko przekrzywiony, z popękanym progiem, starymi oknami i drzwiami, które wyglądały, jakby nie otwierano ich od lat. Przy domu rosła grusza. Za nią stała drewniana stodoła, a dalej ciągnął się sad: jabłonie, śliwy, kilka krzaków porzeczki.
Włożyłam klucz do zamka.
Nie przekręcił się od razu.
Zaskrzypiał.
Zastękał.
A potem drzwi puściły.
W środku pachniało kurzem, drewnem i zimną gliną. Na podłodze leżały suche liście, które wiatr naniósł przez szpary. W kącie stała stara skrzynia. Na ścianie wisiała pusta, ale mocna półka.