krewnych i szeptał, że omotałam starego.
Bolało.
Ale już się nie bałam.
Bo miałam list.
Klucz.
I stare Pismo Święte Stanisława, które zabrałam z jego stolika. Nikt nie protestował. Dla nich to była tylko stara książka z wytartą okładką.
Dla mnie — dowód, że wiara czasem milczy długo, ale nie milczy na zawsze.
Zobacz więcej
Planowanie posiłków
Gotowe zestawy obiadowe
Blog o jedzeniu
Miesiąc później pojechaliśmy z Pawłem do siedliska.
Droga prowadziła między polami, czarnymi jeszcze po zimie. Przy rowach stały nagie drzewa, a w oddali widać było wieżę małego kościoła.