myli.
Potrzebowałam człowieka, który wreszcie widzi.
Następnego ranka pojechaliśmy do notariusza.
Przez całą drogę trzymałam klucz w dłoni. Mały, zimny, ciemny. Wydawało mi się, że jeśli rozluźnię palce, wszystko zniknie: list, siedlisko, słowo „córka”, jego prawda.
Notariusz długo sprawdzał dokumenty. Pieczęcie. Daty. Numery aktów. Dane w księdze wieczystej. Potem skinął głową.
Zobacz więcej
Zamów Planer Drukowany
Składniki do gotowania
wodę
— Wszystko jest ważne. Akt darowizny został podpisany prawidłowo. Pański ojciec zrobił to za życia.
Paweł zmarszczył brwi.
— Dlaczego nic nie powiedział?
Notariusz zdjął okulary.
— Poprosił, żebym przekazał pani jedno zdanie,