jeśli kiedykolwiek tu przyjdzie.
Serce podeszło mi do gardła.
— Jakie?
Notariusz spojrzał na mnie łagodniej niż wcześniej.
— Powiedział: „Niektóre prezenty trzeba ukryć nie przed tym, komu się je daje, ale przed tymi, którzy zechcą je odebrać”.
Milczałam.
Bo po raz pierwszy od dawna nie musiałam się tłumaczyć.
Dokument mówił za mnie.
Kiedy Andrzej i Mirosław się dowiedzieli, w domu zaczęło się piekło.
Andrzej przyjechał z Warszawy jeszcze tego samego wieczoru. W drogim płaszczu, z telefonem w ręce i taką miną, jakby nie ominął go żaden spadek, tylko ktoś obraził go