wyszeptał.
— Tak.
— I o nich wiedział.
— Tak.
Położył list na stole bardzo ostrożnie, jakby to była święta rzecz.
Potem usiadł obok mnie i wziął mnie za ręce.
— Przepraszam.
Spojrzałam na niego.
— Za co?
Przełknął ślinę.
— Za to, że ja też widziałem, jak ci ciężko. Ale często pocieszałem się tym, że jesteś silna. To wygodne mieć przy sobie silną kobietę. Można położyć na niej więcej, niż sama zgodziła się unieść.
Te słowa bolały.
Ale były uczciwe.
I może właśnie dlatego nie odwróciłam twarzy.
Bo nie potrzebowałam męża, który nigdy się nie