stało? — zapytał, kiedy siedzieliśmy przy kuchennym stole.
Herbata stygła w szklankach. Za ścianą Andrzej i Mirosław kłócili się o stary kredens ojca. Nagle zrobiło mi się tak ciężko od ich głosów, że bez słowa wstałam, poszłam do sypialni i przyniosłam kopertę.
Paweł czytał na stojąco.
Długo.
Najpierw list. Potem akt. Potem znowu list.
Kiedy doszedł do słów „mojej córki”, zadrżała mu broda.
Pierwszy raz od wielu lat zobaczyłam, jak mój mąż płacze nie z żalu nad sobą i nie ze zmęczenia, ale ze wstydu i dumy jednocześnie.
— On wszystko wiedział —