Ale w ostatnich latach Pan Bóg uczył mnie pokory przez twoje ręce.
Nie byłaś moją synową.
Byłaś moim miłosierdziem”.
Już się nie powstrzymywałam.
Płakałam tak, jak nie płakałam nawet w dniu jego śmierci.
Wtedy płakałam z pustki.
Teraz — z tego, że wreszcie ktoś mnie zobaczył.
Nie powiedziałam o kopercie od razu.
Schowałam list, klucz i dokumenty do poszewki swojej poduszki. Nie dlatego, że chciałam oszukać Pawła. Po prostu potrzebowałam choć jednej nocy, żeby pobyć z tą prawdą sama.
Wieczorem Paweł zauważył.
Nigdy nie umiałam dobrze chować oczu.
— Halinko, co się