mogła zniszczyć jedyny dowód, że przez te lata ktoś jednak patrzył.
„Karmiłaś mnie, kiedy wstydziłem się prosić o łyżkę. Myłaś mnie, kiedy sam nie mogłem już spojrzeć na swoją słabość. Nie odwróciłaś się, gdy odwracali się ci, którzy noszą moje nazwisko. Nie poniżałaś mnie w mojej starości. Nie robiłaś z mojej choroby przedstawienia. Służyłaś cicho.
A Bóg widzi to, co człowiek robi w ciszy.
I ja też widziałem”.
Przycisnęłam list do piersi.
Te wszystkie noce, gdy myślałam, że on tylko milczy.
Te wszystkie poranki, gdy niosłam miskę z ciepłą wodą