bólu, nocnego jęku ani wstydu za własną niemoc. Wybacz mi, że przed ludźmi zostawiłem cię z niczym”.
Zamknęłam oczy.
Z gardła wyrwał mi się dźwięk podobny nie do płaczu, ale do cichego złamania.
Czytałam dalej.
„Nie zrobiłem tego dlatego, że o tobie zapomniałem. Zrobiłem to dlatego, że zbyt dobrze znam własnych synów. Andrzej i Mirosław umieją mówić właściwe słowa. Umieją się żegnać przy ludziach. Umieją płakać przy trumnie. Ale wiara bez uczynków jest martwa. A twoje uczynki, Halinko, były żywe”.
Łzy spadły prosto na papier.
Szybko otarłam je rękawem, jakbym