że spodziewałam się majątku.
Bałam się, bo czułam, że po tym już nic nie wróci na swoje miejsce.
Pieczęć pękła pod palcami.
W środku były 3 rzeczy.
List.
Mały stary klucz, ciemny od czasu.
I odpis aktu notarialnego, złożony na cztery części.
Najpierw wzięłam list.
Papier był gruby, linie nierówne. Widać było, że pisał już słabą ręką. Zatrzymywał się, wracał, naciskał długopis tak, jakby każde słowo kosztowało go więcej niż oddech.
„Halinko, córko moja.
Jeśli czytasz te słowa, to znaczy, że Pan Bóg zabrał mnie tam, gdzie nie ma już