BLOCK 2
Usiadłam na podłodze przy jego łóżku.
Kolana oparły się o zimne deski, a koperta drżała mi w dłoniach tak mocno, jakby to nie ja ją trzymała, tylko ona trzymała mnie.
„Dla Haliny Krawczyk — mojej córki”.
Przeczytałam te słowa 3 razy.
Nie „dla synowej”.
Nie „dla żony mojego syna”.
Nie „dla tej, która się mną zajmowała”.
Córki.
W pokoju było cicho. Za oknem skrzypnęła furtka, potem gdzieś na podwórzu zaszczekał pies. Dom żył zwyczajnym życiem, a ja siedziałam przy łóżku zmarłego teścia i bałam się otworzyć kopertę.
Nie dlatego,