ale nie włączyłam światła od razu. Stanęłam w progu i wzięłam głęboki oddech. Pachniało drewnem, nićmi, lipową herbatą i starym Pismem Świętym.
Dopiero potem zapaliłam lampę.
Na stole leżał niedokończony obrus.
Usiadłam, nawlekłam igłę i zrobiłam pierwszy ścieg.
Czerwona nić położyła się równo.
Za nią druga.
Trzecia.
Tak się żyje po wielkiej niesprawiedliwości.
Nie od razu całym płótnem.
Tylko ścieg po ściegu.
Dzień po dniu.
Prawda po prawdzie.
Czasem Bóg naprawdę widzi to, co człowiek robi w ciszy.
A czasem odpowiada nie grzmotem z nieba, nie cudem na oczach wszystkich