grobie stał znicz, który przyniósł Paweł. Andrzej i Mirosław chyba też byli — obok leżała droga wiązanka, nowa, jeszcze sztywna od kwiaciarni.
Odgarnęłam śnieg z płyty.
Zapaliłam małą świecę.
I położyłam przy krzyżu haftowaną serwetkę z tym samym zdaniem:
„Wiara bez uczynków jest martwa”.
Stałam długo w milczeniu.
Nie prosiłam.
Nie skarżyłam się.
Nie pytałam, dlaczego nie powiedział mi tego wcześniej.
Po prostu szepnęłam:
— Dziękuję, tato.
Wiatr poruszył płomieniem, ale świeca nie zgasła.
I pomyślałam, że on pewnie właśnie tak by odpowiedział.
Bez słów.
Wracając, zaszłam do pracowni. Było już ciemno,