Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

dla spadku.

Nie tylko dla sprawiedliwości po 7 latach.

Może po to, żeby w starym domu pod Przeworskiem powstało miejsce, gdzie kobiety nie pyta się najpierw, co posiada, do kogo należy i ile wytrzymała.

Tutaj się ją po prostu widzi.

Czasem wracam myślami do tamtego dnia u notariusza.

Do tego suchego głosu:

„Pani Halina Krawczyk nie została wskazana”.

Gdybym wtedy wiedziała, że miesiąc później w pokoju teścia znajdę kopertę, może nie płakałabym tak gorzko.

A może płakałabym tak samo.

Bo człowieka boli nie tylko to, że nie dostał nagrody.

Człowieka