Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

przy Piśmie Świętym.

Nie jak świętość.

Jak pamięć o trudnej miłości, która nie zawsze umie mówić na czas, ale czasem jednak znajduje sposób, by powiedzieć najważniejsze.

Minęły 2 lata.

„U Córki” stało się niewielkim, ale żywym miejscem. Przyjeżdżano do mnie z Rzeszowa, Przemyśla, Tarnowa, a nawet z Warszawy. Ktoś kupował serwetę na ślub. Ktoś zamawiał koszulę. Ktoś siadał po prostu przy stole i mówił:

— Mogę chwilę posiedzieć? U pani tu spokojnie.

I zawsze odpowiadałam:

— Proszę siadać.

Bo może właśnie po to to wszystko było.

Nie tylko dla mnie.

Nie tylko