przy Piśmie Świętym.
Nie jak świętość.
Jak pamięć o trudnej miłości, która nie zawsze umie mówić na czas, ale czasem jednak znajduje sposób, by powiedzieć najważniejsze.
Minęły 2 lata.
„U Córki” stało się niewielkim, ale żywym miejscem. Przyjeżdżano do mnie z Rzeszowa, Przemyśla, Tarnowa, a nawet z Warszawy. Ktoś kupował serwetę na ślub. Ktoś zamawiał koszulę. Ktoś siadał po prostu przy stole i mówił:
— Mogę chwilę posiedzieć? U pani tu spokojnie.
I zawsze odpowiadałam:
— Proszę siadać.
Bo może właśnie po to to wszystko było.
Nie tylko dla mnie.
Nie tylko