przyszli lekarze, tabletki, nieprzespane noce i ta straszna niemoc, która nie zabija od razu, tylko zabiera człowieka po kawałku.
Ktoś musiał go podnosić. Ktoś musiał karmić łyżeczką. Ktoś musiał zmieniać koszule, prać pościel, smarować nogi i siedzieć obok, kiedy nie mógł zasnąć, patrząc w sufit tak, jakby spierał się z samym Bogiem.
Tym „kimś” zostałam ja.
Nie dlatego, że ktoś mi to kazał wprost. W rodzinach najcięższych rzeczy często się nie rozkazuje. Po prostu kładzie się je milcząco na ramionach tej osoby, która pierwsza się nie odwróci.
Najstarszy syn, Andrzej,