Wtedy Paweł stanął obok mnie.
Nie za mną.
Nie trochę z boku, jak człowiek, który jeszcze się waha.
Obok.
— Dość — powiedział do braci.
Mirosław podniósł na niego oczy.
— Ty jesteś przeciwko nam?
— Jestem za prawdą.
Andrzej prychnął.
— Ona cię nastawiła.
Paweł spojrzał na niego tak, jak nigdy wcześniej.
— Ona przez 7 lat utrzymywała naszego ojca przy życiu tak godnie, jak tylko umiała. A wy przyjeżdżaliście płakać dla sąsiadów. Ojciec to widział. I Bóg widział. Lubicie takie słowa, prawda?
Mirosław zaczerwienił się.
— Nie waż się.
— Nie, to wy się nie ważcie —