Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

Wtedy Paweł stanął obok mnie.

Nie za mną.

Nie trochę z boku, jak człowiek, który jeszcze się waha.

Obok.

— Dość — powiedział do braci.

Mirosław podniósł na niego oczy.

— Ty jesteś przeciwko nam?

— Jestem za prawdą.

Andrzej prychnął.

— Ona cię nastawiła.

Paweł spojrzał na niego tak, jak nigdy wcześniej.

— Ona przez 7 lat utrzymywała naszego ojca przy życiu tak godnie, jak tylko umiała. A wy przyjeżdżaliście płakać dla sąsiadów. Ojciec to widział. I Bóg widział. Lubicie takie słowa, prawda?

Mirosław zaczerwienił się.

— Nie waż się.

— Nie, to wy się nie ważcie —