się płaci. Nie daje się im domów.
W pokoju zrobiło się tak cicho, że usłyszałam, jak w kuchni kapie kran.
Dawniej spuściłabym oczy.
Dawniej przełknęłabym.
Dawniej powiedziałabym sobie: „Nie zaczynaj. Nie psuj. Bądź mądrzejsza”.
Ale coś we mnie już się zmieniło.
Może nie w kancelarii.
Może nawet nie wtedy, gdy znalazłam akt.
Może w tej chwili, gdy zmarły, surowy teść nazwał mnie córką.
Podniosłam głowę.
— Dobrze, Andrzeju. Jeśli byłam opiekunką, zapłać mi.
Zamrugał.
— Co?
— Zapłać mi za 7 lat. Za każdą noc, kiedy wstawałam do twojego ojca. Za każdą koszulę,