Przez 7 lat myłam, karmiłam i przewracałam w łóżku mojego teścia, przy którego poduszce zawsze leżało stare Pismo Święte. A kiedy umarł, notariusz powiedział sucho, że nie zostawił mi nic. Dopiero miesiąc po pogrzebie znalazłam pod jego materacem kopertę, po której cała rodzina zamilkła.

nazwisko.

Nie główny dom, który miał być podzielony między synów. Nie pole, o które już w duchu kłócili się Andrzej i Mirosław.

Oddał mi małe siedlisko pod Przeworskiem.

Stary biały domek z kamienną piwnicą, kawałkiem ogrodu, sadem i drewnianą stodołą. Miejsce, o którym w rodzinie prawie nikt nie mówił, bo należało kiedyś do jego ciotki, a potem latami stało puste.

Do dokumentu dołączona była informacja o koncie bankowym. Nie ogromnym. Nie takim, żeby kupować samochody albo jeździć po świecie. Ale wystarczającym, żeby naprawić dach, wstawić okna i zacząć coś swojego.