nazwisko.
Nie główny dom, który miał być podzielony między synów. Nie pole, o które już w duchu kłócili się Andrzej i Mirosław.
Oddał mi małe siedlisko pod Przeworskiem.
Stary biały domek z kamienną piwnicą, kawałkiem ogrodu, sadem i drewnianą stodołą. Miejsce, o którym w rodzinie prawie nikt nie mówił, bo należało kiedyś do jego ciotki, a potem latami stało puste.
Do dokumentu dołączona była informacja o koncie bankowym. Nie ogromnym. Nie takim, żeby kupować samochody albo jeździć po świecie. Ale wystarczającym, żeby naprawić dach, wstawić okna i zacząć coś swojego.